تبلیغات
وبلاگ آشـــــــــوب - مطالب سلامت
دوشنبه 7 شهریور 1390  01:52 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

No Breakfast
نخوردن صبحانه
People who do not take breakfast are going to have a lower blood sugar level
کسانی که صبحانه نمیخورند قند خونشان به سطح پائین تری افت میکند

This leads to an insufficient supply of nutrients to the brain causing brain degeneration
این امر باعث تامین نامناسب مواد غذائی برای مغز و در نتیجه افت فعالیت مغزی میشود

Overeating
پرخوری


It causes hardening of the brain arteries, leading to a decrease in mental power
این امر باعث تصلب شرائین (سختی دیواره رگهای مغز) شده و منجر به........

ادامه مطلب   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:50 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

خشکی چشم آزاردهنده است


مطالعات نشان داده است که وجود اشک طبیعی در سطح چشم برای حف0سلامت قرنیه، ملتحمه و بهبود کیفیت دید ضروری است و بدیهی است اختلال در تولید اشک موجب ایجاد عوارض مختلفی می‌شود که در برخی موارد (شدید یا معمولی) احتمال بروز زخم عفونی و غیرعفونی قرنیه و ایجاد کدورت قرنیه و حتی عوارض جدی‌تر وجود دارد.


خشکی چشم

اشک از سه لایه چربی، آبکی و موسینی تشکیل شده است که ممکن است در یکی از این لایه‌ها اشکال به وجود آید. لایه چربی از غدد چربی لبه پلک و بقیه غدد چربی ساخته می‌شود. لایه آبکی از غدد اشک ساخته می‌شود. لایه موسینی از سلول‌های مخاطی موجود در ملتحمه ساخته می‌شود.

 

برای داشتن اشکی خوب و سالم باید تولید، تخلیه و تبخیر اشک، حرکت و شکل پلک‌ها سالم باشند، زیرا اختلال در هر یک از این موارد می‌تواند خشکی چشم را به همراه داشته باشد.

خشکی چشم یکی از شایع‌ترین بیماری‌های چشم است که می‌تواند اشکالاتی همچون تبخیر زیاد اشک یا کاهش تولید اشک را به همراه داشته باشد.

قرار گرفتن در معرض گرد و غبار موجب تشدید علائم خشکی چشم در افراد مبتلا به این بیماری می‌شود. در روزهای غبارآلود، تراکم ذرات معلق در هوا نسبت به روزهای دیگر افزایش می‌یابد و در چنین شرایطی احتمال عفونت‌های چشمی افزایش می‌یابد. ذرات معلق موجود در هوا به عنوان جسم خارجی محسوب می‌شوند که ورود آن‌ها به درون چشم می‌تواند موجب تحریک و یا خراشیدگی قرنیه شود.

 

علائم خشکی چشم

احساس وجود جسم خارجی در چشم، سوزش، خشکی، ترس از نور، در موارد نادری تاری دید، قرمزی چشم، خستگی و سنگینی چشم از علائم شایع این بیماری است که با بالا رفتن سن و پس از سن یائسگی در زنان قابل ملاحظه است.

 

علل خشکی چشم

- برخی از داروها می‌توانند باعث خشکی چشم شوند، مثل: پروپرانولول، متیل دوپا، داروهای ضد افسردگی، داروهای قلبی برای تنظیم ریتم قلب، برخی از داروهای عصبی، گوارشی، شل‌کننده‌های عضلانی، کاهش احتقان برای سرماخوردگی، داروهای بیهوشی و آنتی هیستامین‌ها.

- برخی از عمل‌های جراحی چشم همچون اصلاح عیوب انکساری می‌تواند از دلایل خشکی چشم شود.

گرما و سرمای زیاد، جریان هوای تند (کولر و گرم‌کننده‌ها)، رطوبت کم هوا، استفاده زیاد از کامپیوتر، تابش مستقیم خورشید و آلودگی هوا می‌تواند از علل تشدیدکننده خشکی چشم محسوب شوند

- بیماری‌هایی که سیستم ایمنی بدن را مختل می‌کنند، از قبیل شوگرن، سارکوئیدوز و دیابت از علل پیدایش خشکی چشم می‌باشد.

- در انواع بیماری‌های تیروئیدی ممکن است اختلال خاصی به نام اختلال چشمی تیروئید دیده شود که صرف نظر از علائم پرکاری و کم‌کاری این اختلال با خشکی چشم همراه است.

- بلفاریت یا التهاب غیرعفونی لبه پلک. در این مورد، شستشو با شامپو بچه در بهداشت لبه پلک و کاهش عارضه خشکی چشم موثر است.

 

درمان خشکی چشم

- پارچه‌ای گرم روی چشم بگذارید. اگر گاهی دچار خشکی چشم می‌شوید، گذاشتن پارچه‌ای گرم بر روی آن به‌ مدت 5 تا 10 دقیقه و سه بار در روز باعث تحریک جریان اشک می‌شود.

 

- زیاد پلک بزنید. در هنگام خیاطی، تماشای تلویزیون و کار با کامپیوتر در اثر خیره شدن رطوبت چشم تبخیر می‌شود. پلک زدن در حین انجام کار چشم را دوباره مرطوب می‌کند.

 

- گاهی اوقات برای جبران تبخیر اشک می‌توان با گذاشتن لنزهای خاص یا دوختن پلک‌ها مانع تبخیر آن شد، یا این که با گذاشتن پلاک‌ها و ژلاتین‌های مخصوص در راه خروج مجرای اشکی در گوشه داخل پلک‌ها، مانع خروج آن شد تا بدین ترتیب اشک بیشتری در مقابل چشم قرار بگیرد. البته این کارها باید تحت نظر پزشک انجام شود.

 

قطره چشمی

- می توانید از اشک مصنوعی استفاده کنید. این فراورده‌ حاوی سرم فیزیولوژیک و ماده‌ای پوشاننده مثل الکل پلی وینیل یا سلولز مصنوعی است.

 

- اگر بیش از چهار بار در روز قطره چشمی مصرف می‌کنید، از انواع بدون ماده محاف0آن‌ها استفاده کنید، چون این‌گونه مواد، مثل تیموزول، در غلظت زیاد ممکن است سمی شوند و به سطح چشم آسیب برسانند.

 

- اگر وقتی از خواب بیدار می‌شوید چشم‌تان بسیار خشک شده است، هنگام رفتن به رختخواب از پمادهای مرطوب کننده جایگزین اشک استفاده کنید. این پمادها حاوی پترولاتوم سفید و روغن معدنی هستند و بیشتر از قطره داوم می‌آورند.

 

- ورقه‌های پلاستیکی مخصوصی برای جلوگیری از تبخیر رطوبت چشم، مخصوصاً در هنگام خواب موجود است. استفاده از این پوشش‌ها در شب مفید است.

 

- اگر خشکی چشم با استفاده از این روش‌ها خوب نشد، به پزشک مراجعه کنید. گاهی پزشک ناچار می‌شود برای همیشه مجرای اشکی را مسدود کند.

 

خشکی چشم با کامپیوتر

افراد به هنگام کار با رایانه باید در فواصل زمانی کوتاه پلک زدن را تکرار کنند تا دچار خستگی و خشکی چشم نشوند. پلک زدن، حرکتی غیر ارادی است که فرد به طور ناخودآگاه انجام می‌دهد و این حرکات متناوب پلک همراه با اشک چشم، سطح قرنیه را تمیز و شفاف و مرطوب نگه می‌دارد.

پس از چند ساعت کار با رایانه به خود استراحت دهید و برای مدتی به نقطه‌ای دور نگاه کنید.

گرد و غبار روی صفحه نمایشگر رایانه باعث پراکندگی نور در سطح صفحه می‌شود و وضوح تصاویر را کم می‌کند.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:49 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

عفونت استخوان (استئومیلیت)

Osteomyelitis


استئومیلیت، عفونت استخوان و مغز استخوان است. در این بیماری هر یک از استخوان‌های بدن ممکن است درگیر شود. در کودکان استخوان‌هایی که معمولاً درگیر می‌شوند عبارتند از استخوان ران، درشت نی، استخوان بازو یا ساعد. در بزرگسالان استخوان‌های لگن و ستون فقرات معمولاً درگیر می‌شوند.


عفونت استخوان (استئومیلیت)

این بیماری در هر دو جنس و همه سنین دیده می‌شود، ولی در کودکان در دوره رشد سریع (5 تا 14 سالگی)، به خصوص در جنس مذکر شایع‌تر است.

 

علایم شایع

* تب گاهی تنها علامت بیماری است.

* درد، تورم، قرمزی، گرمی و احساس درد با لمس استخوان مبتلا، به خصوص هنگام حرکت دادن مفصل مجاور آن. مفاصل مجاور ناحیه مبتلا نیز ممکن است دچار قرمزی، گرمی و تورم شوند.

* در کودکانی که هنوز قادر به حرف زدن نیستند، وجود درد ممکن است خود را به صورت امتناع از حرکت دادن اندام فوقانی یا تحتانی، خودداری از راه رفتن، لنگیدن هنگام راه رفتن یا جیغ زدن هنگام لمس یا حرکت دادن عضو مبتلا، نشان دهد.

* خروج چرک از طریق آبسه پوستی، بدون تب یا درد شدید (تنها در موارد استئومیلیت مزمن)

* احساس ناخوشی عمومی

 

علل

* علت این بیماری اغلب عفونت استافیلوکوکی (نوعی باکتری) است، ولی سایر باکتری‌ها نیز می‌توانند عامل آن باشند.

باکتری ممکن است از راه‌های زیر و از طریق جریان خون به سمت استخوان گسترش یابد:

* شکستگی پا یا سایر صدمات بدنی

* کورک، کفگیرک یا هر گونه ضایعه پوستی

* عفونت گوش میانی

* پنومونی (ذات الریه)  

 

عوامل تشدید کننده بیماری

* بیماری‌های تضعیف کننده مقاومت بدن

* رشد سریع در طی کودکی

* دیابت شیرین

* کاشتن وسایل ارتوپدی (مثل زانوی مصنوعی)

* مصرف وریدی داروها

 

تشخیص

بررسی‌های تشخیصی ممکن است شامل آزمایش خون، کشت خون برای شناسایی باکتری، اسکن رادیونوکلئید استخوان، سی تی اسکن یا ام آر آی استخوان باشد.

رادیوگرافی استخوان، اغلب تغییرات استخوانی را تا 2 الی 3 هفته پس از شروع عفونت نشان نمی‌دهد

استاندارد طلایی تشخیص، بیوپسی استخوان و جداسازی میکروارگانیسم از محیط کشت و وجود سلول‌های التهابی و تخریب کننده استخوان در بررسی بافت شناسی است، اما معمولاً تشخیص استئومیلیت بر اساس یافته‌های بالینی همراه با نتایج حاصل از مطالعات تصویری و تست‌های آزمایشگاهی مانند شمارش گلبول‌های سفید خون، سرعت رسوب اریتروسیت ها (ESR) و پروتئین واکنش دهنده C (CRP) صورت می‌گیرد.

 

پیشگیری

اقدام فوری برای درمان هر گونه عفونت باکتریایی جهت پیشگیری از گسترش آن به استخوان‌ها یا سایر نواحی بدن لازم است.

 

عوارض احتمالی

* آبسه از طریق پوست سر باز می کند که تا هنگام التیام استخوان درگیر، بهبود نمی‌یابد.

* سفتی دایمی در مفصل مجاور (به ندرت)

* شکستگی استخوانی

* شل شدن وسیله ارتوپدی کاشته شده در بدن

* در صورت انسداد جریان خون عضو یا قانقاریا، ممکن است قطع عضو مبتلا لازم باشد.

 

درمان

این بیماری معمولا با درمان فوری و شدید قابل علاج است. اهداف درمانی استئومیلیت حاد و مزمن، شامل رفع عفونت و جلوگیری از عود آن هستند. میزان بهبودی در استئومیلیت حاد بیشتر از نوع مزمن است. بنابراین در استئومیلیت مزمن هدف درمانی در اغلب بیماران جلوگیری از عوارضی مانند قطع عضو است.

 درمان استئومیلیت، وابسته به میزان نکروز استخوانی است. در استئومیلیت حاد همراه با تخریب اندک استخوان، یک دوره طولانی درمان ضد میکروبی، عفونت را به طور موثر درمان می‌کند، در حالی که در استئومیلیت مزمن معمولاً به مداخلات جراحی نیاز است.

درمان ضد میکروبی اولیه باید بر اساس عوامل خطر ساز در بیمار و راه ایجاد عفونت، تمام عوامل بیماری‌زای احتمالی را هدف قرار دهد. به هر حال، درمان باید بر اساس اطلاعات حاصل از محیط کشت و حساسیت میکروبی اصلاح شود.

کل دوره درمان ضد میکروبی معمولاً 4 تا 6 هفته است. درمان اغلب به صورت وریدی و به مدت 1 تا 2 هفته آغاز و در ادامه به صورت خوراکی دنبال می‌شود.

 

داروها

* تجویز مقدار بالای آنتی بیوتیک ها. با وجود آنتی بیوتیک های قوی جدید، تجویز وریدی آنتی بیوتیک ها که سابقاً یک ضرورت بود ممکن است دیگر لازم نباشد. تجویز آنتی بیوتیک چه به صورت خوراکی و چه وریدی ممکن است 8 تا 10 هفته لازم باشد.

* مسکن‌ها

*مسهل‌ها، در صورت بروز یبوست در طی دوره طولانی استراحت در بستر

 

کارهایی که باید انجام داد

* عضو مبتلا را در سطح بدن نگه داشته یا با قرار دادن بالش زیر آن مختصری بالا نگه داشته و آن را بی حرکت کنید. از آویزان نگه داشتن عضو مبتلا خودداری کنید.

* سایر نواحی غیرمبتلای بدن را فعال نگه دارید تا از بروز زخم‌های فشاری در طی دوره طولانی استراحت در بستر پیشگیری شود.

* بستری شدن در بیمارستان برای جراحی جهت برداشت قسمت درگیر استخوان و یا برای تجویز مقدار بالای آنتی بیوتیک ها (گاهی به صورت وریدی) ممکن است ضرورت یابد.

* ممکن است لازم باشد وسایل ارتوپدی قبلاً کاشته شده (نظیر زانوی مصنوعی) خارج گردد (گاهی همزمان با این عمل، تعویض وسیله قبلی با وسیله جدید قابل انجام است).

* تا 2 الی 3 هفته پس از برطرف شدن علایم در بستر استراحت کنید. پس از آن فعالیت خود را به تدریج از سر بگیرید.

 

در چه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

- اگر شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان دارای علایم استئومیلیت باشید.

- تشکیل آبسه برروی استخوان مبتلا یا افزایش خروج چرک از آبسه موجود

- تب

- درد غیرقابل کنترل

- اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده‌اید. داروهای تجویزی ممکن است با عوارض جانبی همراه باشند.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:49 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

هنگام شنا مراقب گوش‌تان باشید


در فصل تابستان یکی از بیماری‌های شایع گوش، دردهای حادی است که پس از شنا کردن طولانی ایجاد می‌شود. زمانی که مجرای گوش خارجی مدتی طولانی با آب تماس داشته باشد، به علت نفوذ آب در لایه‌های خارجی گوش و ایجاد تورم، با کوچک‌ترین دستکاری راه ورود میکروب به داخل گوش باز می‌شود.


مراقبت از گوش ها در شنا

در حالت عادی میکروب‌هایی که جزء فلور طبیعی گوش هستند به علت دفاعی که بدن در مقابل‌شان دارد و سد محکمی که پوست مجرای گوش ایجاد کرده، قادر به اجرای نقش خود نیستند، اما در اثر نفوذ آب و دستکاری احتمالی، این میکروب‌ها باعث ایجاد عفونت مجرای گوش می‌شوند.

 

التهاب گوش خارجی که «گوش شناگران»‌ هم نامیده می‌شود، عفونتی است که به طور معمول در افرادی دیده می‌شود که مدت زیادی را در آب می‌گذرانند. باکتری و قارچ‌ها می‌توانند درون مجرای گوش در صورت مرطوب ‌بودن، مثلا پس از شنا رشد کنند.

 

از جمله علایم این بیماری، گوش درد بسیار شدید و احساس پری و سنگینی گوش است که از چند ساعت بعد از بیرون آمدن از استخر ایجاد می‌شود.

معاینه این بیماران باید با دقت و احتیاط کامل صورت گیرد، چرا که کوچک‌ترین حرکتی که به گوش داده می‌شود باعث درد شدید خواهد شد.

 

درمان این بیماری از طریق تمیز کردن گوش از موادی که داخل مجرا هستند صورت می‌گیرد و بعد از آن اگر مجرا تقریباً مسدود شده باشد، باید با استفاده از باندهای بسیار باریک که WICK خوانده می‌شود، ترشحات از داخل گوش تمیز شود. این کار به کم کردن تورم مجرا کمک خواهد کرد.

گاهی اوقات نیز عفونت شدید موجب استفاده از آنتی بیوتیک‌ها می‌شود. اما درمان اصلی آن، درمان موضعی با استفاده از قطره‌های کورتون‌دار از قبیل بتامتازون و یا قطره‌های آنتی بیوتیک‌دار مناسب تحت نظر پزشک متخصص است.

رسیدن عفونت به لاله گوش و مجرا از عوارض این عفونت‌ها در هنگام شدت است.

 

معمولاً بعد از بیرون آمدن از استخر احتیاج به تمیز کردن مجرای گوش نیست. هر گونه دستکاری چه به وسیله گوش پاک کن و یا وسایل دیگر مانند سنجاق سر موجب ایجاد خراش‌هایی در گوش می‌شود و راه عفونت را در گوش باز می‌کند.

 

تمیز کردن گوش با گوش پاک کن و خارج کردن مواد چرب خاصی (موم گوش) که به رنگ زرد کهربایی است موجب می‌شود که گوش سد دفاعی خود را از دست بدهد و راه ورود عفونت به گوش فراهم شود.

توصیه می‌شود افرادی که قبلا جراحی گوش داشته‌اند و یا به عفونت‌های مزمن گوش دچار بوده‌اند تحت نظر پزشک شنا کنند

در اینجا توصیه‌هایی برای جلوگیری از عفونت گوش شناگران ارائه شده است که با رعایت آن می‌توان از این عفونت‌ها کاست:

- هنگام شنا از گوشی‌های محافظ که مانع ورود آب به گوش می‌شوند، استفاده کنید.

- پس از شنا با یک حوله نرم، گوش را به آرامی خشک کنید و با تکان دادن سر به این سو و آن سو، به خروج آب از گوش کمک کنید.

- هرگز اجازه ندهید کودکان خودشان گوش‌شان را تمیز کنند.

- به هیچ عنوان اجازه ندهید کودکان از گوش پاک کن استفاده کنند.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:48 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

کودک را هنگام شنا تنها نگذارید


شنا کردن در دریا، دریاچه، استخر، پارک‌های آبی یا بازی در اطراف استخر و حوض، تهدیدی جدی برای سلامت کودکان است. غرق شدن دومین علت شایع مرگ و میر کودکان کوچک‌تر از 14 سال است و به همین دلیل باید خیلی بیشتر به ایمنی آن‌ها دقت کرد.


شنا کردن کودک در استخر

تابستان، کم‌کم از راه می‌رسد؛ روزهایی تعطیل و آزاد که باید برای استفاده هر چه بهتر از آن‌ها برنامه‌ای دقیق و حساب شده داشت. البته همیشه در روزهای گرم تابستان، آب‌تنی و شنا کردن در استخر رونق می‌گیرد و بچه‌ها ترجیح می‌دهند به کلاس‌های آموزش شنا بروند و در استخر ورزش و تفریح کنند. آیا همیشه بودن در آب و شنا کردن گزینه مناسبی برای کودکان است؟ آیا کودک شما می‌تواند در آب بازی کند؟ آیا با استفاده از بازوبندهای ایمنی می‌توان با خیال راحت کودک را در آب رها کرد؟ آیا میکروب‌های موجود در آب و محیط استخر موجب بیماری کودک نمی‌شود؟ این سوال‌ها و ده‌ها سوال دیگر، همیشه ذهن پدر و مادر را به خود مشغول می‌کند؛ اما برای اینکه پاسخ این سوال‌ها را پیدا کنید و بهترین تصمیم را بگیرید، باید اطلاعاتی در این زمینه به دست آورید.

شنا کردن در دریا، دریاچه، استخر، پارک‌های آبی یا بازی در اطراف استخر و حوض، تهدیدی جدی برای سلامت کودکان است. غرق شدن دومین علت شایع مرگ و میر کودکان کوچک‌تر از 14 سال است و به همین دلیل باید خیلی بیشتر به ایمنی آن‌ها دقت کرد. در واقع ممکن است کودک خیلی سریع – در زمانی کمتر از 2 دقیقه – غرق شود و به همین دلیل زمان کافی برای نجات او وجود ندارد. البته اغلب وقتی کودک ناگهان داخل آب سقوط می‌کند، این شرایط پیش می‌آید و برای همین همیشه باید حواستان به او باشد.

 

ایمنی در اطراف استخر

وقتی کودک را برای شنا به استخر می‌فرستید، همیشه مطمئن باشید فردی باتجربه و بزرگسال همراه او حضور دارد. چون کودک هیچ وقت نباید در چنین مکان‌هایی تنها باشد. همچنین به او بیاموزید، قوانین استخر را کامل رعایت کند تا مشکلی برایش ایجاد نشود. او نباید در محیط اطراف استخر بدود یا بازی کند، نباید هنگام شنا کردن آدامس بجود یا غذا بخورد و نباید برای شوخی، بقیه بچه‌ها را داخل آب بیندازد.

برای محافظت از سلامت پوست و مو، کودک باید حتماً قبل و بعد از شنا کردن دوش بگیرد و از لوازم شخصی خود استفاده کند

بلعیدن آب استخر

بلعیدن آب استخر، به خصوص اوایل دوره آموزش کودک طبیعی است؛ البته باید دقت داشته باشید که بلعیدن مقدار کمی آب، جای نگرانی ندارد و باعث بروز مشکل خاصی نمی‌شود. اما اگر این وضعیت تکرار شود و کودک آب زیادی ببلعد، احتمال دارد بیمار شود. پس قبل از آموزش شنا، به کودک یاد بدهید آب استخر را در هیچ شرایطی ننوشد.

 

حفاظت از چشم‌ها در زیر آب

شنا کردن و قرار گرفتن طولانی مدت زیر آب، می‌تواند باعث پف کردن و قرمزی چشم‌ها شود. برای آرام کردن و کاهش ناراحتی چشم‌ها، بهترین راه‌حل این است که پس از شنا کردن، چشم بچه‌ها را با آب تمیز و خالص شستشو دهید. همچنین می‌توانید کودک را تشویق کنید از عینک‌های مخصوص شنا استفاده کند تا مشکلات و ناراحتی‌های چشمی به حداقل برسد.

شنا کردن کودک در استخر

بهترین سن برای آموزش شنا

بسیاری از کودکان، دوچرخه سواری و شنا را در سنی خاص می‌آموزند؛ معمولاً تابستان قبل از رفتن به پیش‌دبستانی و آمادگی زمانی است که آن‌ها برای آموزش شنا اقدام می‌کنند. چنانچه شما هم می‌خواهید به کودک خردسال خود شنا کردن را بیاموزید، بهتر است استخری مناسب سن او پیدا کنید و از تجربه و مهارت مربیان مطمئن شوید.

 

چطور کودکان را موقع شنا ایمن نگه داریم؟

یکی از بهترین راه‌ها برای جلوگیری از غرق شدن کودکان،‌ آموزش شنا به کودکان 4 ساله و بالاتر است. برای کمک به ایمن نگه‌داشتن کودکان نزدیک آب به این توصیه‌ها توجه کنید:

* در مورد کودکان کمتر از 4 سال با فرد متخصصی که می‌داند شنا برای کودکی در این سن بی‌خطر است یا نه،‌ مشورت کنید.

* همیشه هنگامی که کودکان نزدیک آب هستند‌ حتی وان حمام،‌ مراقب آن‌ها باشید.

* هنگامی که کودک شنا می‌کند، اطمینان حاصل کنید که کودک جلیقه نجات مناسبی را پوشیده است. جلیقه نجاتی را برای کودک کم‌سن انتخاب کنید که اندازه او باشد و برای دور سر کودک حمایت ایجاد کند و نواری میان پاها داشته باشد.

* به جلیقه‌های بادی یا "بادکنک"های بازویی برای محافظت کودک از غرق شدن اعتماد نکنید و از آن‌ها استفاه نکنید.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:47 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

ضدآفتاب باعث لک صورت می‌شود؟


چند سالی است که با شروع فصل گرمـا و افزایش مصـرف ضدآفتاب‌ها، پرسش‌های بیشماری از سـوی مصـرف کنندگان مطرح می‌گردد که ناشی از تشویش و نگرانی آن‌ها در رابطه با اثرات ضدآفتاب‌ها می‌باشد. نگرانی‌هایی از قبیل لک‌زایی، سرطان‌زایی و... .


لک پوستی

لذا اشاره به نکات ذیل را برای روشن کردن افکار مصرف کنندگان ضروری دانستم:

 

1- مواد تشکیل دهنده ضدآفتاب‌های معتبر و دارای مجوز رسمی از وزارت بهداشت، صرفاً به صورت یک پوشش حفاظتی بر روی پوست قرار گرفته و آن را در برابر اثرات زیانبار پرتوهای خورشیدی محفوظ نگه می‌دارد و به هیچ وجه قادر به ایجاد لک‌های پوستی نیستند.

 

2- ضدآفتاب باید بر اساس نوع و ویژگی‌های پوست هر فرد انتخاب شود که در این خصوص لازم است از راهنمایی پزشک مربوطه استفاده کرد.

 

3- طبیعی است مصرف غیر یکنواخت ضدآفتاب روی پوست باعث می‌گردد نقاطی که با ضدآفتاب پوشش یافته‌اند تحت تأثیر آفتاب قرار نگیرند و از سایر نقاط پوست کمتر تیره شوند که تفاوت رنگ این دو ناحیه از پوست به معنای ایجاد لک نیست.

4- برای نتیجه گیری مؤثر از ضدآفتاب‌ها، لازم است هر سه ساعت یک بار، به میزان حداقل دو بند انگشت، کرم ضد آفتاب به طور یکنواخت بر روی سطح پوست مالیده شود

5- بسیـاری از لک‌های پوستـی می‌توانند ناشی از تغییـرات هـورمونی یـا عـوارض جانبـی بعضی از داروها به خصوص قرص‌های ضد بارداری خوراکی و یا حتی واکنش‌های حساسیتی باشند.

این‌گونه موارد که اندک هم نیستند، به هیچ وجه ربطی به ضدآفتاب نداشته و می‌توانند حتی بدون مصرف ضدآفتاب نیز رخ دهند.

 

6- اطمینان داشته باشید که اگر یک ضدآفتاب (با هر مارکی که می‌خواهد باشد) دارای مجوز رسمی وزارت بهداشت بوده و از مراکز معتبر (داروخانه‌ها و فروشگاه‌های معتبر) خریداری گردد و به شیوه درست و به مقدار کافی مصرف شود، هرگز ایجاد لک نخواهد کرد.

 

در نهایت به عنوان یک پزشک از شرکت‌های تجاری می‌خواهم که رقابت‌های تجاری را با سلامت مردم پیوند نزنند و با ایجاد شایعه لک زایی، سرطانزایی و . . . باعث شک و تردید مردم نگردند، چرا که ضدآفتاب‌ها محصولات لازم و بسیار مفیدی برای جلوگیری از اثرات زیانبار اشعه خورشید هستند.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:46 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

مراقب بالش زیر سرتان باشید


بالش یا بالشت وسیله‌ای است به شکل کیسه چهارگوش که آن را با ماده نرمی مثل پر، پنبه، الیاف یا اسفنج پر کرده و در هنگام خواب یا استراحت سر را روی آن می‌گذارند.


بالش خواب

آیا می‌دانید در بالش زیر سرتان چه چیزهایی پیدا می‌شود؟

شاید اگر بدانید یک سوم از وزن بالشتان را باکتری‌ها، کرم‌های ریز مرده، سلول‌های مرده پوستی و مانند آن تشکیل می‌دهند،‌ دیگر به راحتی آن را زیر سرتان نگذارید. اما این یک واقعیت است.

ما اغلب سعی می‌کنیم ملافه‌های بستر خواب را زود به زود تعویض کنیم، آن‌ها را خوب بشوییم و ضدعفونی کنیم تا مطمئن باشیم در بستری که می‌خوابیم خبری از باکتری‌ها نیست. اما شاید این خبر شما را متحیر کند، وقتی بدانید چه قدر باکتری و سلول مرده هر شب زیر سرتان می‌گذارید و می‌خوابید.

به گزارش دیسکاوری،‌ محققین به این نتیجه رسیده‌اند که بعد از دو سال استفاده،‌ انبوهی از سلول‌های مرده، باکتری و موجودات ریز دیگر در بالش جمع می‌شوند. در واقع بعد از دو سال،‌ یک سوم وزن بالش را سلول‌های مرده پوست،‌ حشرات،‌ کرم‌های ریز خاکی مرده و باکتری‌ها تشکیل می‌دهند.

این اطلاعات از بیمارستان‌های انگلیس جمع آوری شده،‌ جایی که بالش‌ها به طور منظم شسته می‌شوند.

اما میزان آلودگی که در بالش‌ها یافت می‌شود، تنها نگرانی نیست. محققین به این نتیجه رسیده‌اند که در مجموع 30 میکروب که مسئول بیماری‌های جدی هستند نیز در بالش‌ها انبار می‌شوند. از جمله این میکروب‌ها می‌توان به عامل بیماری‌های آبله مرغان، استافیلوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین (ام.آر.اس.ای)، عفونت‌ها و جذام اشاره کرد.

البته هنوز مشخص نیست که آیا این بالش‌ها می‌توانند ناقل بیماری از یک بیمار به بیمار دیگر در بیمارستان باشند یا نه، اما اشک ریختن روی بالش و باز شدن دوخت‌ بالش ها می‌توانند چنین انتقالی را تسهیل کنند.

شاید برای‌تان جالب باشد بدانید این اطلاعات با حمایت یک شرکت تولید بالش‌های پزشکی به نام گابریل ساینتیفیک انجام شده و البته این بالش‌ها هیچ آلودگی را در خود نگه نمی‌دارند.

می‌توان این نتایج را به بالش‌های خانگی هم تعمیم داد. بحث‌های زیادی در مورد این که بالش‌ها حاوی مواد آلرژی زا هستند وجود دارد.

پس مراقب بالشی که زیر سرتان می‌گذارید باشید، شاید منبع بسیاری از بیماری‌ها همین بالش باشد.

 

برای جلوگیری از گردن درد از بالش مناسب استفاده کنید

گردن درد ممکن است در نتیجه تصادف یا آسیب دیدگی، مشکلات استخوانی عضلانی و یا حتی وجود تومور بروز کند، اما اغلب اوقات قرار گرفتن در یک وضعیت نامناسب و غیراستاندارد مثل وضعیت غیر صحیح بدن به هنگام خواب می‌تواند منجر به بروز گردن درد شود.

متخصصان در این باره می‌گویند که حتی شکل و نوع بالش هم می‌تواند در بروز درد گردن تاثیر داشته باشند. لذا به منظور جلوگیری از این قبیل دردها در ناحیه گردن، متخصصان توصیه می‌کنند که اگر سابقه بیماری خاصی ندارید که علت اصلی گردن درد شما باشد، باید مطمئن شوید بالشی که روی آن می‌خوابید در یک وضعیت ناجور به سر شما فشار نیاورد و یا ارتفاع آن خیلی بلند یا کوتاه نباشد.

متخصصان توصیه می‌کنند که بالش پر به مراتب بهتر از بالش اسفنجی است، چرا که اغلب بدون این که فشاری به سر و گردن فرد بیاورد و موجب بروز درد شود، متناسب با وضعیت این اعضا تغییر شکل می‌دهد.

وقتی بالش به تدریج و در نتیجه ی مدتی استفاده صاف شد، باید آن را عوض کنید و از خوابیدن روی چندین بالش که روی هم قرار گرفته‌اند، خودداری کنید

علاوه بر این‌ها تشک شما هم می‌تواند در بروز درد گردن موثر باشد، بنابراین از تشکی استفاده کنید که اندکی سفت باشد و بتواند گردن را در وضعیت مناسبی نگه دارد.

همچنین از خوابیدن روی شکم خودداری کرده و سعی کنید که قبل و بعد از خواب اندکی ماهیچه‌های گردن را ماساژ دهید.

 

برای پیشگیری از پف چشم از بالش مناسب برای خواب استفاده کنید

پزشکان به خانواده‌ها توصیه می کنند برای پیشگیری از پف چشم، از بالش مناسب برای خواب استفاده کنید. موقع خواب، مایعات بدن به شکلی پخش می‌شوند که ممکن است مقداری از این مایعات در اطراف چشم جمع شده و موجب پف کردن چشم‌ها شوند. با قرار دادن سر بالاتر از سطح بدن، مایعات از اطراف چشم ها دور می‌شوند و مشکل پف چشم حل می‌شود.

همچنین، می‌توان از کمپرس یخ به مدت 15 دقیقه استفاده کرد، چون کمپرس یخ در رفع ورم و پف چشم‌ها مؤثر است. کمپرس یخ موجب تنگ شدن رگ‌های خونی می‌شود و به این ترتیب تورم به وجودآمده را برطرف می‌کند.

 

سایر فواید بالش مناسب

خوابیدن

بالش خوب و مناسب نه فقط بر کیفیت خواب تاثیر می‌گذارد، بلکه موجب می‌شود در هنگام خواب، بدن در شرایط فیزیکی ایده آلی قرار داشته باشد. اگر صبح‌ها با سردرد، گردن درد، بی حسی یا احساس ناراحتی در شانه‌ها و بازوها بیدار می‌شوید، به احتمال زیاد، مشکل از بالش شماست. هر چند بالش نامناسب، عامل به وجود آورنده هیچ کدام از این دردها نیست، اما به طور حتم در تشدید آن‌ها نقش مؤثری دارد. یک بالش خوب باید هنگام خواب، سر را هم تراز با شانه‌ها نگه دارد، به این معنی که سر نباید به عقب یا جلو خم شده باشد.

 

نکات لازم برای تهیه بالش مناسب

1- برچسب روی بالش را بخوانید تا بدانید جنس بالش از چیست؟ داخل بالش ممکن است با پلی استر، ابر، پر مرغابی و یا ترکیبی از پر مرغ و مرغابی پر شده باشد. پر معمولا گران‌تر است، نرم‌تر است و به راحتی قالب سر و بدن شما را به خود می‌گیرد. پلی استر ارزان‌تر است، بالش راحتی است، البته به کیفیتش بستگی دارد، اما به نرمی و انعطاف پذیری پر نخواهد بود.

2- مقدار پر شدن بالش را بررسی کنید. هر چه بیشتر پر شده باشد، سفت‌تر خواهد بود.

3- اگر بر روی شکمتان می‌خوابید یا به اطراف غلت می‌زنید، یک بالش نرم انتخاب کنید. این کار کمک می‌کند تا سر به عقب خم نشود و از فشار به گردن جلوگیری می‌کند. شما حتی می‌توانید از بالش استفاده نکنید.

4- اگر به پشت می‌خوابید، برای راحتی بیشتر یک بالش معمولی انتخاب کنید.

5- اگر به پهلو می‌خوابید، برای بهترین کمک به گردنتان، بالش سفتی را انتخاب کنید.

6- برای روبالشی‌تان از پارچه‌ای استفاده کنید که منافذی داشته باشد و نرم باشد و برای تنفس نیز مناسب باشد.

7- دقت کنید که درزهای بالش کاملا دوخته شده باشد.

8- اگر شما به مواد خاصی در داخل بالش‌ها حساسیت دارید، حتما به برچسب محرک آلرژی در روی بالش دقت کنید. امروزه اکثر کارخانه داران، بالش‌ها را بدون حساسیت یا آلرژی می‌سازند.

9- اگر آلرژی دارید، کاور یا پوششی برای بالش بگیرید که زیپ دار باشد و از ورود گرد و غبار به دهان شخص موقع خواب جلوگیری کند.

   


نظرات()  
چهارشنبه 5 مرداد 1390  08:43 ق.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

چگونه جلوی سکسکه را بگیریم؟


سکسه بلایی است که تقریبا همه ما دچارش می‌شویم، اما این بلا وقتی بدتر می‌شود که بند نیاید. شاید حدود 50 راه‌حل، برای درمان سکسکه شامل درمان‌های خانگی، دارویی و حتی جراحی ارائه شده است.


راه های مقابله با سکسکه

درمان های خانگی

-  نگه داشتن نفس و شمردن به آرامی از 1 تا 10

- نفس کشیدن داخل یک پاکت کاغذی برای مدتی کوتاه

- نوشیدن سریع یک لیوان آب سرد

- خوردن یک قاشق شکر یا عسل یا قرار دادن آن در انتهای زبان

- بالا کشیدن زانوها به درون سینه

- بیرون کشیدن ناگهانی و شدید زبان

- گاز زدن یک تکه لیمو ترش

- غرغره کردن آب یخ

- ماساژ انتهای گلو

- خوردن یک قاشق سرکه

- نوشیدن آب به حالت درازکش و از سمت مقابل لیوان

- قرار دادن انگشت در دهان

- ترساندن شما توسط فرد دیگری

 

درمان‌های دارویی، جراحی و جایگزین سکسکه

اگر سکسکه ادامه پیدا کند، پزشک داروهایی را تجویز می‌کند. «کلرپرومازین» که یک داروی ضدجنون و ضداستفراغ است، معمولا اولین داروی انتخابی پزشک است. البته گاهی داروهای دیگری مانند «هالوپوریدول» یا «متوکلوپرامید» نیز برای بیمار تجویز می‌شوند. داروهای شل‌کننده عضلات یا ضددردها نیز گاهی برای درمان سکسکه به کار می‌روند. این داروها را حتما با تجویز و نظارت پزشک باید مصرف کنید.

یکی دیگر از روش‌های درمان، جراحی عصب فرنیک است. این درمان معمولا به عنوان آخرین راه‌حل در درمان سکسکه‌های مزمن مورد استفاده قرار می‌گیرد

در بعضی گزارش‌ها از هیپنوتیزم و طب سوزنی نیز به عنوان راه‌حل‌های پیشنهادی طب جایگزین برای درمان سکسکه‌های مقاوم نام برده شده است که البته شواهد معتبری برای تایید این روش‌ها وجود ندارد

 

درمان‌های جدید سکسکه‌های مقاوم

دکتر برایان پین، جراح اعصاب در دانشگاه لوئیزیانای آمریکا، در درمان‌های جدید سکسکه، موفقیت‌های زیادی داشته است. اسمیت، مردی 53 ساله است. وی پس از آن که انواع درمان‌های خانگی سکسکه را امتحان کرد و جواب نگرفت به متخصصان مختلفی مراجعه کرد، اما آن‌ها هیچ مشکل زمینه‌ای در وی پیدا نکردند. مصرف داروهای مختلف هم برای درمان موثر نبود.

وی بعد از مدتی به سراغ دکتر پین و همکارانش در دانشگاه لوئیزیانا رفت. آن‌ها دستگاه کوچکی را در قسمت بالایی قفسه سینه وی ایمپلنت کردند. این وسیله تحریکات الکتریکی مداومی را از طریق عصب واگ به مغز می‌رساند و در نهایت بعد از چند سال، مشکل آقای اسمیت حل شد.

سازمان غذا و داروی آمریکا، در سال 1997، استفاده از این دستگاه را برای کنترل حمله‌های صرع در بیماران مبتلا مورد تایید قرار داده بود، اما هنوز استفاده از آن برای درمان سکسکه‌های مداوم مورد تایید مجامع پزشکی قرار نگرفته است.

گزارش این درمان در مجله جراحی اعصاب آمریکا به چاپ رسید و عده زیادی که درگیر سکسکه‌های مزمن بودند سراغ دکتر پین و گروهش آمدند تا با استفاده از همین روش، درمان شوند.

   


نظرات()  
سه شنبه 4 مرداد 1390  10:14 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

بیماری‌های زبان (2)


در مقاله قبلی 4 تا از بیماری‌های زبان را گفتیم. حال بقیه آن‌ها را برای شما می‌گوییم.


زبان قرمز و دردناک

5- زبان قرمز و دردناک

زبان سالم، صورتی رنگ است، اما اگر رنگ زبان، قرمز روشن یا تیره باشد، نشان‌دهنده یکی از مشکلات زیر است:

- کمبود ویتامین B3 یا نیاسین (بیماری پلاگر)

- کمبود اسید فولیک و ویتامین B12

- کم خونی

- بیماری سلیاک یا اسپیرو (بیماری مناطق گرمسیری): در این بیماری روده کوچک آسیب می‌بیند و جلوی جذب برخی از غذاها را گرفته می‌شود.

- سندرم Plummer-Vinson که در اثر کمبود آهن به وجود می‌آید.

- زبان جغرافیایی: این وضعیت به نام ورم زبان نیز معروف است که در آن، تکه‌های قرمز روی زبان وجود دارد و در اطراف این تکه‌های قرمز، حاشیه سفید رنگی موجود است و با گذشت زمان این نقاء تغییر مکان می‌دهد. اگر بیشتر از دو هفته، زبان جغرافیایی داشتید، به نزد پزشک بروید.

- تب اسکارلتی: افرادی که دارای عفونت استرپتوکوکی، تب، گلودرد، خارش و زبان قرمز هستند، مطمئنا دچار تب اسکارلتی شده‌اند. اگر تب بالا و زبان قرمز داشتید، حتما به نزد پزشک بروید. درمان آنتی بیوتیکی برای تب اسکارلتی لازم است.

- سندرم کاواساکی (Kawasaki syndrome ) : این سندرم غالبا در کودکان زیر 5 سال دیده شده است. بر روی رگ‌های خونی اثر دارد و موجب قرمزی زبان می‌شود. این کودکان دارای تب بالا، دست درد، پا درد و قرمزی دست و پا هستند.

- بیشتر قرمزی و درد زبان ناشی از غذایی است که می‌خورید. حساسیت به طعم خاص خمیردندان، دهان شویه، آدامس (مانند طعم دارچین) و غذاهای اسیدی (مانند آناناس) علت قرمزی و درد زبان هستند. برای اطمینان از این‌که آیا این غذاها موثر هستند یا نه، می‌توانید این غذاها را از برنامه غذایی‌تان حذف کنید و ببینید که آیا قرمزی و درد متوقف می‌شود یا نه.

 

بیماری زخم زبان

6- زخم زبان یا دهان

زخم‌ها ممکن است کوچک باشند، اما بسیار دردناک هستند. کسانی که از لحاظ ژنتیکی، آمادگی بروز زخم دهان را دارند، وقتی که عامل‌های دیگری پیش می‌آیند، خیلی زود زخم دهان ظاهر می‌شود، عامل‌هایی مثل سرماخوردگی، تب، سیگار کشیدن، استرس زیاد، سندرم سوختن زبان (بیشتر در زنان یائسه دیده شده است)، مصرف بیش از حد مرکبات، بلند شدن پرزهای زبانی و یا گاز گرفتن زبان. بیماران دیابتی و یا کم خون نیز ممکن است دچار زخم زبان یا دهان شوند.

زخم معمولی زبان یا دهان در طی 1 هفته تا 10 روز بهبود می‌یابد. اما زخم دهانی که بیشتر از 10 روز طول بکشد و بهبود نیابد، امکان دارد نشانه‌ای از سرطان دهان باشد. لذا فورا به نزد پزشک بروید
بیماری زبان زرد

7- زرد شدن زبان

زردی زبان، نشان‌دهنده نوعی عفونت قارچی یا باکتریایی در دهان می‌باشد. یکی دیگر از علل زردی زبان، ریفلاکس (برگشت اسید معده) است، زیرا ممکن است اسید، فلور باکتریایی دهان را به هم بزند.

در برخی افراد، این تغییر رنگ زبان نشان‌دهنده یک بیماری به نام زبان جغرافیایی می‌باشد. در این بیماری برخی نقاط روی زبان، زرد رنگ می‌گردند و بقیه نقاط به همان رنگ صورتی باقی می‌مانند.

 

بیماری سوزش زبان

8- سوزش زبان

سندرم سوزش زبان به نام dysesthesia دهانی نیز خوانده می‌شود. این سندرم در اثر مصرف برخی غذاها به وجود می‌آید و باعث سوزش موقت در زبان می‌گردد. این بیماری با درد و سوزش همراه است که می‌تواند فقط زبان و یا کل دهان را درگیر کند. این احساس سوزش ممکن است دائمی باشد و یا ممکن است در طول چند روز برود و بیاید.

غالبا، این سندرم زنان یائسه را مبتلا می‌کند. در اثر تغییرات هورمونی یائسگی، اعصاب زبان صدمه می‌بینند و این یکی از علل به وجود آورنده این سندرم می‌باشد.

از علت‌های دیگر می‌توان به عفونت‌های باکتریایی، خشکی دهان (در اثر مصرف برخی داروها) و یا کمبودهای تغذیه‌ای اشاره کرد.

درمان این سندرم عبارت است از: نوشیدن آب، جویدن آدامس (برای جلوگیری از خشکی دهان) و یا مصرف داروهای ضد افسردگی و یا ضد اضطراب.

 

بیماری زبان بی رنگ و صاف

9- زبان بی رنگ و بدون پرز

زبان شخصی که کمبود آهن دارد، بی رنگ و صاف می‌باشد. این بی رنگی، به خاطر کمبود آهن می‌باشد، زیرا خون به اندازه کافی قدرت حمل اکسیژن را ندارد.

 

نکاتی برای حفظ سلامت زبان

رعایت موارد زیر برای سلامت زبان شما مفید است:

- مانند هر عضوی از بدن، زبان تحت تاثیر تغذیه و رژیم غذایی افراد است. تغذیه صحیح عبارت است از متنوع و متعادل خوردن. اما این نکته را فراموش نکنید که تغذیه درست، بیماری‌های زبان را درمان نمی‌کند، بلکه باعث پیشرفت بهبودی می‌شود.

- برای افزایش قدرت سیستم ایمنی بدن باید مواد غذایی حاوی آنتی اکسیدان بیشتر مصرف کنید. این آنتی اکسیدان ها از منابع غذایی ویتامین‌های A و C تامین می‌شود. ویتامین C نقش مهمی در درمان بیماری زخم زبان دارد.

- مواد غذایی حاوی کلسیم استفاده کنید.

- از غذاهای تازه و سبوس دار استفاده کنید و کمتر از غذاهای فرآوری شده استفاده نمایید.

- نمک و چربی را کم مصرف کنید.

- سبزیجات و میوه جات را زیاد مصرف کنید، زیرا آن‌ها دارای ویتامین‌های A، C، K ، اسید فولیک، آهن و کلسیم می‌باشند. تحقیقات نشان داده که سبزیجات و میوه جات می‌توانند از بروز سرطان دهان و زبان جلوگیری نمایند.

- از آجیل و حبوبات نیز استفاده کنید.

- میان وعده‌ها را کمتر مصرف کنید، زیرا اگر دهان‌تان همیشه پر باشد، برخی از این مواد به زبان شما آسیب می‌رسانند.

- ورزش را جزو برنامه زندگی خود قرار دهید.

- از استرس دوری کنید.


   


نظرات()  
سه شنبه 4 مرداد 1390  10:11 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

بهبود جوش‌های صورت به سادگی


آکنه یا جوش غرور جوانی، در صورت اکثر نوجوانان دیده می‌شود و می‌تواند تا پایان جوانی و حتی بالای سی سال هم دیده شود. جوش معمولاْ بعد از چند سال بهبود می‌یابد، ولی نمی‌توان آن را به حال خود گذاشت چون با بهبود بعضی از جوش‌ها، جوشگاه (جای جوش) به وجود آمده تا پایان عمر باقی می‌ماند که از نظر زیبایی مشکل ساز هستند.


جوش صورت

عللی که از نظر متخصصان پوست در بروز آکنه دخالت احتمالی دارند، عبارتند از:

1- بلوغ: آکنه عمدتا بیماری دوران بلوغ است و دلیل این امر، افزایش ترشح غدد چربی پوست در زمان بلوغ و نقش قطعی این غدد در بروز آکنه است (بدون وجود غدد چربی در پوست، ضایعات آکنه به وجود نمی‌آید)‌. وقتی که آکنه برای اولین بار در سن بزرگسالی در یک خانم رخ می‌دهد، یا این که آکنه نوجوانی که قبلا خوب شده است، دوباره عود کند، باید به فکر تغییرات هورمونی افتاد و هر درمانی را با در نظر گرفتن جنبه هورمونی قضیه انجام داد. در این موارد معمولا اوج شدت آکنه در زمان عادت ماهانه است.

 

2- چربی پوست: همان‌طور که گفته شد یک پوست چرب برای وجود آکنه الزامی است و بیماران آکنه‌ای همیشه دارای افزایش ترشح چربی پوست (سبوم)‌ هستند (صورت این افراد معمولا از شدت چربی، برق می‌زند)‌. هر چقدر پوست چرب‌تر باشد، آکنه شدیدتر است. البته ترکیب چربی پوست افراد آکنه‌ای با دیگران فرق می‌کند، یعنی ممکن است فردی دارای پوست چرب باشد، ولی چون ترکیب پوستش طبیعی است مبتلا به آکنه نشود. معمولا بیماران آکنه‌ای، شوره چرب هم در سرشان دارند.

 

3- ارث: بدون شک بروز آکنه، ارثی است. در صورتی که پدر یا مادر دارای آکنه باشند، فرزندان آن‌ها هم به احتمال زیاد دچار آکنه خواهند شد. شدت و محل وقوع جوش‌ها و زمان بهبود خود به خودی آن‌ها نیز تا حد زیادی تحت تاثیر زمینه ارثی فرد می‌باشد.

 

4- عوامل محیطی: برخورد با روغن‌ها (آشپزی و یا روغن‌های صنعتی)‌ و نیز مشاغلی که با رطوبت زیاد سر و کار دارند باعث آکنه می‌شوند. عرق کردن زیاد، ورزش شدید و گرمای زیاد، آکنه را بدتر می‌کند.

تمامی مواد آرایشی و بهداشتی چرب می‌توانند آکنه را بدتر کنند. البته استفاده از مواد آرایشی که عبارت "برای پوست‌های چرب و جوشی و یا نان کومدوژنیک (غیر جوش زا)" بر روی آن‌ها ذکر شده و نیز استعمال پن‌کیک در حد معقول بلامانع است. در صورتی که آکنه بیمار شدید باشد بهتر است حتی از مصرف این نوع مواد آرایشی هم اجتناب گردد. بهتر است از مصرف پمادهای چرب‌کننده مو نیز پرهیز گردد. نکته دیگر این که صرف گیاهی بودن یا از مواد طبیعی درست شدن یک فرآورده آرایشی نمی‌توان گفت که آن فرآورده برای بیمار آکنه‌ای ممانعتی ندارد و حتما بایستی از نظر غیر کومدوژن (جوش‌زا) بودن تست شده و این موضوع روی آن ذکر شده باشد.

 

5- مواد غذایی: به طور کلی استفاده از این مواد اکثرا باعث تشدید آکنه شده و بهتر است مورد استفاده قرار نگیرند: شکلات، شیرینی‌ها، مواد غذایی چرب و زیاد سرخ شده، تنقلات مثل تخمه، پفک، آجیل، آدامس و غیره، مصرف زیاد ادویه‌جات و نوشابه‌های گازدار.

می‌توان گفت که رژیم غذایی غربی مثل پیتزا، چیپس، سس‌ها، تنقلات و ساندویچ نسبت به رژیم غذایی شرقی مثل مواد غذایی تازه، سبزیجات، میوه‌جات و ماهی بیشتر موجب تشدید آکنه می‌شوند.

 

پیشگیری یا کاهش جوش‌های صورت

متخصصان پوست در دانشکده بهداشت عمومی هاروارد چند نکته ساده و کم‌خرج، اما مهم را برای پیشگیری یا کاهش بروز جوش‌های صورت توصیه کرده‌اند:

 

- زیاد در معرض نور خورشید قرار نگیرید.

قرار دادن پوست بدن در معرض نور مستقیم خورشید اگرچه ممکن است برای برنزه کردن پوست بدن بسیار ایده آل به نظر برسد اما برای کسانی که از عارضه جوش‌های پوستی رنج می‌برند، مضر و نامناسب است. تابش مستقیم و طولانی مدت نور خورشید به پوست، نه تنها عارضه جوش‌های پوستی را تشدید می‌کند، بلکه می‌تواند در طولانی مدت به پیری زودرس پوست و حتی سرطان پوست نیز منجر گردد.

 

- از شستن بیش از حد محل جوش‌ها خودداری کنید.

بسیاری از کسانی که از جوش رنج می‌برند، شستن زیاد ناحیه جوش زده را خوب و مفید تلقی کرده و برای درمان قطعی این عارضه، مدام دوش می‌گیرند و انواع و اقسام صابون‌ها را امتحان می‌کنند. این در حالی است که متخصصان پوست عقیده دارند که شستن پوست بیش از دو تا سه بار در روز نه تنها نتیجه مطلوب نخواهد داشت، بلکه وضعیت جوش‌ها را وخیم‌تر نیز خواهد کرد.

جوش‌ها اغلب در صورت، سینه، پشت و دیگر نقاط بدن دیده می‌شود. شستن افراطی جوش‌ها معمولا با ترشح چربی بیشتر در ناحیه جوش زده همراه بوده و کمکی به درمان آن نمی‌کند.

استفاده از ضد عفونی کننده‌های قوی نظیر الکل سفید و یا استفاده بی‌رویه از فرآورده‌ها و کرم‌های به اصطلاح درمان کننده آکنه نیز توصیه نمی‌شود. این قبیل ترکیبات علاوه بر اینکه پیری زودرس پوست را به دنبال دارند، درمان واقعی جوش‌های پوستی را نیز به تعویق می‌اندازند

- در انتخاب صحیح ویتامین‌ها و مکمل‌ها دقت کنید.

کارشناسان علوم تغذیه میزان مجاز مصرف ید را در حدود 150 میکروگرم در روز توصیه می‌کنند، اما بسیاری از پزشکان بر این عقیده هستند که مصرف بیش از این مقدار، در بروز جوش‌های پوستی موثر است. بنابراین از مصرف مکمل‌هایی که دوزهای غیرمجازی از این عنصر را وارد بدن می‌کنند، پرهیز کنید. استفاده از مکمل‌های افزاینده ترشح طبیعی هورمون تستوسترون نیز همانند تزریق مستقیم خود تستوسترون می‌تواند منجر به بروز آکنه و جوش‌های پوستی گردد.

 

- از کندن و دستکاری کردن جوش‌ها جدا پرهیز کنید.

بسیاری از کسانی که از جوش و یا از دیگر عوارض پوستی رنج می‌برند، ناخواسته و ناخودآگاه جوش‌ها را دستکاری می‌کنند. وسوسه انجام این کار به قدری قوی است که حتی برخی از افراد علیرغم داشتن اطلاعات و آگاهی لازم در مورد عوارض این کار، آن را آگاهانه نیز انجام می‌دهند. فشردن جوش‌ها باعث نفوذ باکتری‌های موجود در آنها به لایه‌های عمیق‌تر شده و احتمال نفوذ عفونت به خون را در پی دارد.

 

- استرس را از خود دور کنید.

استرس، تاثیر مستقیم بر جوش‌های پوستی ندارد اما این پدیده روانی می‌تواند تعادل هورمونی بدن را تحت تاثیر قرار داده و آن را بر هم بزند. نتیجه استرس حتی به صورت چرب شدن پوست و بروز جوش‌های پوستی نیز دیده می‌شود.

 

- به سلامت و تغذیه مناسب خود توجه کافی داشته باشید.

خواب کافی، تمرین ورزشی مناسب، پرهیز از خوردن غذای چرب و محرک، نوشیدن آب فراوان و موارد مشابه به رغم اینکه بسیار ساده و پیش پا افتاده به نظر می‌رسند، اما در سلامت بدن و در پیشگیری از جوش و سایر ناراحتی‌ها و عوارض پوستی بسیار موثر هستند.

 

- پوست خود را در برابر چربی و عوامل عفونت زا محافظت کنید.

بهداشت پوست را رعایت کنید، دست‌های خود را مرتب بشویید، اما همانطور که توصیه شد از شستن افراطی محل جوش‌ها به شدت پرهیز کنید. رعایت بهداشت عمومی بدن، نکته مهمی در بهبود این بثورات پوستی ناخوشایند است. همچنین اگر ورزش می‌کنید، پس از هر نوبت تمرین، دوش بگیرید.

   


نظرات()  
سه شنبه 4 مرداد 1390  10:10 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

راه‌هایی برای فرار از گرما


در صورت قرار گرفتن فرد در محیط گرم، سیستم تنظیم درجه حرارت بدن از کار می‌افتد. تولید گرما در بدن به علت افزایش شدید حرارت محیط و ناتوانی در دفع حرارت ایجاد شده باعث بروز گرمازدگی می‌شود. این وضعیت در محیط‌های گرم و مرطوب و با انجام فعالیت‌های بدنی شدید تشدید می‌شود.
گرمای تابستان

با افزایش درجه حرارت بدن، تعریق بیشتر شده و متعاقب آن جریان خون به سمت نواحی سطحی بدن (پوست) افزایش می‌یابد. با افزایش میزان درجه حرارت محیء درجه حرارت مرکزی بدن هم افزایش می‌یابد. از عوارض تعریق شدید، از دست دادن مقادیر فراوان آب بدن به همراه املاح است.

 

نشانه‌های گرمازدگی چیست؟

افزایش دمای مرکزی بدن، افزایش تعداد تنفس، حالت گیجی و در نهایت عدم هوشیاری از علائم شایع گرمازدگی هستند.

در گرمازدگی، پوست برافروخته و حتی بی‌رنگ و رنگ پریده و گاهی تیره می‌شود و سردرد و در موارد شدیدتر گرفتگی و درد شدید عضلات، اختلال در ذهن و تکلم، پرخاشگری، خواب آلودگی، گیجی، کاهش و سستی عکس‌العمل تشنج و در بدترین شرایء کما و مرگ بروز می‌کند.

از سوی دیگر، علائمی مانند پوست خشک و داغ، تهوع یا استفراغ، سنکوپ، تشنج، اختلال ضربان قلب، افت فشار خون (به دلیل کم آبی بدن و اتساع عروق محیطی)، نبض ضعیف، هذیان، کاهش حجم ادرار و در موارد پیشرفته عدم هوشیاری دیده می شود که در صورت عدم رسیدگی به بیمار می‌تواند کشنده باشد.

 

به فرد گرمازده چه کمکی کنیم؟

در نخستین اقدام برای کمک به فرد گرمازده، باید سریعاً وی را از محیط گرم خارج کرد و در وضعیت پشت خواباند. سپس با پارچه‌ای مرطوب یا کیسه یخ، گرم‌ترین نواحی (چین‌های بدن) نظیر گردن، کشاله ران، زیر بغل و پشت زانو را خنک نگه داشت.

غلظت خون فرد گرمازده افزایش می‌یابد؛ بنابراین خون‌رسانی به قلب و مغز دچار اختلال می‌شود. در این شرایط بالا نگه داشتن پاها توصیه می‌شود.

چنانچه فرد گرمازده هوشیار است، می‌توان مایعات خنک را به وی خوراند و برای جبران نمک از دست رفته، یک قاشق چای‌خوری نمک به یک لیتر آب (معادل 4 لیوان) اضافه کرد و در صورت امکان به این محلول اندکی مواد شیرین افزود.

در صورت عدم توانایی نوشیدن مایعات توسط فرد گرمازده انتقال وی به یک مرکز درمانی الزامی است. برای افراد گرمازده استراحت 24 ساعته توصیه می‌شود.

 

در هوای گرم چی بپوشیم، چی بخوریم و چطور ورزش کنیم؟

پوشیدن لباس‌های گشاد نخی و پنبه‌ای نازک و با رنگ روشن که امکان تبادل هوا در آنها وجود دارد، توصیه می شود. بدین ترتیب با تبخیر مناسب عرق از سطح پوست و خنک نگه داشتن بدن، از بروز گرمازدگی جلوگیری می‌شود.

در هوای گرم از خوردن غذای چرب و سنگین خودداری شود.

افرادی که ناچار به انجام فعالیت‌های ورزشی در هوای گرم هستند، باید برای سازگاری بدن از نرمش‌های سبک آغاز کنند و فعالیت‌های ورزشی سنگین را به ابتدای صبح و یا انتهای عصر موکول کنند.

 

توصیه‌های کارشناسان را جدی بگیرید

کارشناسان بهداشتی توصیه‌هایی را برای آسیب ندیدن از گرمای هوا بیان کرده‌اند. مهم‌ترین این توصیه‌ها و نکات برای عبور سالم از این فصل داغ، به قرار زیر است:‌

 

* منتظر تشنگی نباشید. به یاد داشته باشید انسان زمانی احساس تشنگی می‌کند که آب بدنش کم شده باشد.

 

* از پوشیدن لباس زیاد به خصوص لباس تنگ، و از انجام ورزش شدید در هوای گرم و پر رطوبت خودداری کنید.

تا حد امکان سعی کنید بین ساعات 10 صبح تا 5 بعد از ظهر بیرون نروید و در مکان‌های سرپوشیده به سر ببرید و فعالیت‌های بدنی شدید را به ساعات ابتدای صبح و عصر محدود کنید

* در هوای گرم تابستان از مایعات و آب میوه زیاد استفاده کنید و از مصرف قهوه، چای و انواع نوشابه خودداری کنید، زیرا این مواد باعث دفع بیشتر آب بدن می‌شوند.

 

* استفاده از سبزی‌ها و میوه‌ها را در تابستان به جای غذاهای پرچرب و دیر هضم یا دارای پروتئین بالا در برنامه غذایی خود قرار دهید. مصرف میوه‌ها و سبزی‌های سرشار از پتاسیم کمک می‌کند تا بدنتان خودش را با گرما تطبیق دهد.

 

* حتی الامکان از کلاه و یا چتر در زیر نور آفتاب استفاده کنید.

 

* با نوشیدن خاکشیر خنک با شربت آب‌لیمو خود را در قبال گرمازدگی محافظت کنید، زیرا خاکشیر دارای ماده‌ای ضد میکروبی است که در هوای سرد، پایدار و فعال می‌شود. خاکشیر باید به شکل یخ زده یا همراه با خرده یخ مصرف شود، در غیر این صورت اسهال آور است.

 

* با توجه به گرمی و آلودگی هوا، مصرف آب‌لیمو نیز به دلیل داشتن ویتامین C که خاصیت ضدعفونی کننده دارد، توصیه می‌شود و بهتر است هر دو روز یک بار یک عدد لیمو با آب مصرف کنید.

 

* بیمار گرمازده‌ای که دچار درد و گرفتگی عضلانی است، پوستش خنک و مرطوب است و فشار خونش پایین می‌آید. درمان وی ماساژ نیست، بلکه دادن آب و نمک به وی مهم است، چرا که گرفتگی عضلانی بیشتر در عضلات بازو، ران و شکم به خاطر خروج بیش از حد نمک در حین تعریق شدید یا کاهش جذب نمک به وجود می‌آید.

 

* شخص گرمازده را به یک اتاق خنک ببرید، وی را وادار کنید تا دراز بکشد، پاهایش را بالا و سرش را پایین بیاورد تا جریان خون کافی به مغزش برسد. به بیمار هر 15 دقیقه یک بار در چهار نوبت نصف لیوان آب و نمک بدهید و اگر بیمار استفراغ کرد، سریع وی را به بیمارستان برسانید تا سرم تجویز شود.

 

* مردان بیش از زنان مستعد ابتلای به گرمازدگی هستند. علت این امر عرق کردن بیشتر مردان و همچنین از دست دادن سریع‌تر آب بدن است.

 

* افراد مستعد گرمازدگی یعنی افراد چاق، کودکان، سالمندان، بیماران قلبی و دیابتی، فشار خونی ها، مبتلایان به نارسایی کلیه و برخی بیماری‌های پوستی که با اختلالات غدد عروقی مواجهند و افرادی با سابقه مصرف داروهای ضد افسردگی، پارکینسون و پرفشاری خون، سعی کنند در ساعات اوج گرما (ساعت 10 صبح تا 5 بعد از ظهر) از منزل خارج نشوند.

   


نظرات()  
سه شنبه 4 مرداد 1390  10:10 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: سلامت ،

جلوگیری از سنگ کلیه در تابستان


سنگ‌های کلیوی در دستگاه جمع کننده ادرار در کلیه‌ها تشکیل می‌شوند. این سنگ‌ها هنگامی که غلظت بعضی از مواد به قدری بالا می‌رود که قابلیت حل شدن خود را از دست می‌دهند ، به صورت بلورهای کوچک شروع به رسوب کردن در ادرار می‌کنند.


نوشیدن آب زیاد

سنگ کلیه زمانی تشکیل می‌شود که بدن نتواند به درستی املاح و مواد جذب شده مثل کلسیم، فسفات، اسیداوریک و اگزالات را دفع کند.

 

این سنگ‌ها باعث ایجاد درد در کلیه می‌شوند و اگر خیلی بزرگ شوند، ممکن است شما را بیمار کنند. آب، این سنگ‌ها را از بدن خارج می‌کند.

 

با عمل به توصیه‌های زیر می‌توانید احتمال تشکیل سنگ را کاهش دهید:

 

1- به مقدار کافی آب بنوشید.

6 تا 8 لیوان و حتی بیشتر در روز آب بنوشید. اگر بیرون کار می‌کنید یا در منطقه خیلی گرم زندگی می‌کنید حتی باید بیشتر از این هم آب بنوشید.

این مقدار آب را در طی روز کم کم مصرف کنید، نه این که یک مرتبه مقدار زیادی آب بنوشید؛ مثلا یک لیوان ساعت 8 صبح، یک لیوان 10 صبح و به همین ترتیب بنوشید، نه این که یک دفعه 3 لیوان آب بنوشید، چون در این صورت ممکن است از این کار زده شوید و میلتان به آب نکشد.

کلسیم موجود در شیر، خطر تشکیل سنگ کلیه را افزایش نمی‌دهد، اما مصرف قرص‌های کلسیم در تشکیل سنگ موثرند

2- غذاهای شور را کمتر مصرف کنید تا دریافت سدیم کم شود.

گوشت‌های ادویه دار (مثل سوسیس و کالباس) را خیلی کم مصرف کنید، خصوصاً وقتی هوا خیلی گرم است.

 

3- شربت آب‌لیمو بنوشید.

پزشکان معتقدند اسید سیتریک و آب موجود در شربت آب لیمو از تشکیل سنگ کلیه جلوگیری می‌کنند.

 

4- به جای نوشابه گازدار از آب یا شربت آب لیمو استفاده کنید.

نوشابه‌های سیاه (کولا) حاوی اگزالات و اسید هستند که منجر به تشکیل سنگ می‌شوند.

 

5- مرتب ورزش کنید.

ورزش منظم باعث می‌شود، بدن شما غذا و مایعات مصرفی را مورد استفاده قرار دهد. حفظ عملکرد صحیح تمامی اندام‌های بدن از تشکیل سنگ کلیه جلوگیری می‌کند.

 

* هشدارها:

1- آب معدنی ننوشید. این آب‌ها میزان املاح بدن را افزایش می‌دهند و باعث می‌شوند سنگ کلیه سریع‌تر تشکیل شود و پیشرفت کند.

 

2- مصرف شیر را ترک نکنید. کلسیم موجود در شیر، خطر تشکیل سنگ کلیه را افزایش نمی‌دهد، اما مصرف قرص‌های کلسیم در تشکیل سنگ موثرند، لذا قبل از مصرف این قرص‌ها با پزشک مشورت کنید.

   


نظرات()  
  • کل صفحات:2  
  • 1
  • 2
  •   

وبلاگ آشـــــــــوب

همــــــه چـــــی بــــرای همــــــه چـــــی